aisthisis

Bye

2007-03-27T07:54:00.000-07:00

Επειδή είμαι χωρίς σύνδεση ίντερνετ, και δεν είμαι σίγουρη ποτέ θα ξανασυνδεθώ, σας εύχομαι καλές γιορτές.

Υποτιθέσθω

2007-03-17T09:57:00.000-07:00

Μερικές φορές με καταβάλλει η κούραση, η έλλειψη ελεύθερου χρόνου, η καθημερινή αγωνία να επαρκέσω και να τα προλάβω όλα. Με θλίβει η πόλη που ζω, που τα κάνει όλα αγχωτικά και δύσκολα. Με επηρεάζει με την τσιμεντένια ψυχή της. Μυρίζει αρρώστια και προκαλεί αρρώστια.

Κοντοστέκομαι συχνά και αναρωτιέμαι τι κάνω, τι μου συμβαίνει. Προσπαθώ να πιάσω για λίγο το χρόνο, να κάνω μια τομή στη μέρα μου και να πω: είμαι παρούσα, ενεργώ συνειδητά και δε με παίρνει η μπάλα των περιστάσεων. Αλλοτε το καταφέρνω και άλλοτε όχι.

Υποτιθέσθω ότι μάθαινα ότι σε λίγο θε τελείωνε η ζωή μου. Το βάζω συχνά στον εαυτό μου αυτό και προσπαθώ να απαντήσω τι απ'όσα κάνω αξίζει τον κόπο, τι θα άλλαζα, τι προτεραιότητες έχω βάλει και γιατί...

Ονειρεύομαι, να είμαι ξαπλωμένη στο χώμα σ'ενα οροπέδιο και να έχω κλειστά τα μάτια κάτω απ' τον γαλανό ουρανό. Να μην έχω τίποτε να κάνω, κανένα λόγο για να βιαστώ. Να ζήσω την αισθηση της φύσης, του κόσμου γύρω μου, να αναζωογονηθώ απ' τον παλμό της ζωής που μοιάζει να έχω ξεχάσει. Να αναπνεύσω βαθιά και να χαθώ για λίγο στην ανθρώπινη υπόστασή μου...να θυμηθώ.

Ο ευτυχέστερος λαός.

2007-03-06T11:41:00.000-08:00

Εάν βασισθούμε στις μελέτες και στις έρευνες που κατά καιρούς δημοσιεύονται στον διεθνή τύπο, επαληθεύονται όσοι υποστηρίζουν πως οι άνθρωποι δεν έχουν γίνει πιο ευτυχισμένοι αν και έχει αυξηθεί το εισόδημά τους, απολαμβάνουν με μεγαλύτερη ευκολία τα αγαθά και οι κοσμογονικές αλλαγές της τεχνολογίας έχουν διευκολύνει τη ζωή τους. Το New Economicς Foundation συνέταξε το περασμένο καλοκαίρι το "δείκτη ευτυχίας του πλανήτη". 178 χώρες βαθμολογήθηκαν για το πώς η κάθε μία χρησιμοποιεί τους φυσικούς της πόρους, προκειμένου να αυξήσει τη διάρκεια ζωής των πολιτών της και να αξασφαλίσει την ευημερία τους. Την πρώτη θέση καταλαμβάνει η Βανουατού, ένα μικροσκοπικό νησί του Ειρηνικού μεταξύ των Φίτζι και των νήσων του Σολομώντα. Η έκπληξη συνεχίζεται και στις επόμενες 10 "ευτυχέστερες" χώρες του κόσμου συναντάμε μεταξύ άλλων την Κολομβία, το Ελ σαλβαδόρ, την Ονδούρα και τη Γουατεμάλα, χώρες όπου οι εμφύλιες συρράξεις, οι τρομοκρατικές επιθέσεις και οι εξαφανίσεις πολιτών είναι συνηθισμένα φαινόμενα.
Ενας δημοσιογράφος από τη Βανουατού εξήγησε γιατί οι 200.000 κάτοικοι του τροπικού νησιού θεωρούνται οι πλέον ευτυχισμένοι του κόσμου. "Ζουν", είπε, "πολύ απλά, είναι ευτυχισμένοι με τα ελάχιστα που τους προσφέρει η φύση, δεν φοβούνται τίποτε παρα μόνο τους κυκλώνες και τους σεισμούς, ζουν και απολαμβάνουν την κάθε ημέρα και νοιάζονται ο ένας για τον άλλο".
Τελικά, μήπως είναι ευτυχισμένος αυτός που εκτιμά την ομορφιά της ζωής; Η ακόμη και αυτό είναι μία ουτοπία.

Αρθρο του Δημ. Παππά.

Η θεά Εστία

2007-03-01T11:16:00.000-08:00

Η Εστία είναι η θεά της φωτιάς, είναι η ζωντανή φλόγα που καίει ασταμάτητα στο κέντρο του σπιτιού, του ναού, της πόλης. Αλλο σύμβολό της είναι ο κύκλος. Η Εστία καθαγίαζε ναούς και κατοικίες και μόνον με την παρουσία της.

Σε πνευματικό επίπεδο η Εστία ήταν η ιερή φωτιά που δημιουργούσε το φως, τη θερμότητα και εξάγνιζε τον τόπο που έκαιγε η φωτιά.
Στην ανθρώπινη φαντασία η φωτιά συμβολίζει τη δύναμη, κυρίως διότι αντιπροσωπεύει δύο αντίθετες πλευρές της ζωής: δίνει ζωή με τη ζεστασιά της και αφαιρεί ζωή με το κάψιμό της. Οσυμβολισμός της φωτιάς δεν εξαντλείται εδώ, καθώς συνδέεται με τη γνώδη και τη συνειδητοποίηση.

Η φωτιά είναι το κατεξοχήν μεταπλαστικό στοιχείο, κάτι πολύ σημαντικό, διότι ένα από τα πρωτεύοντα καθήκοντα του ανθρώπου είναι η μεταμόρφωσή του.

Αντίθετα από τις άλλες θεότητες που πηγαινοέρχονται αδιάκοπα στη γη, Η Εστία χαρακτηρίζεται από μεγάλη στατικότητα, καθώς παραμένει αμετακίνητη στον Ολυμπο.
Με την πρώτη ματιά η Εστία, τόσο στατική και άπραγη, θα μπορούσε να είναι ένα απαθές και αδιάφορο πρόσωπο. Παρά τηνεξωτερική της στατικότητα, όμως, ο εσωτερικός της κόσμος είναι ζωντανός και δυναμικός. Η Εστία είναι το αρχέτυπο της αυτοσυγκέντρωσης.

Λέγεται ότι η Αφροδίτη, αντίπαλος της Εστίας, θέλησε να τη βάλει σε πειρασμό. Η γυναικεία μορφή της επιβάλλει να αντισταθεί στους πειρασμούς, να υποστηρίξει ένα ανύπαρκτο στην πραγματικότητα μοντέλο. Από την ανδρική πλευρά, το ιδανικό θηλυκό είναι η αδιάφθορη γυναίκα που ανθίσταται στους πειρασμούς και απομακρύνει τους ανθρώπους που θα μπορούσαν να αποτελέσουν απειλή γι'αυτήν και τη σχέση της με τον άνδρα που επέλεξε.

Η Εστία είναι προστάτιδα του σπιτικού και του οικογενειακού βίου. Ενσαρκώνει την ιδανική γυναίκα, το στυλοβάτη του σπιτιού, τον άγγελο της εστίας.

Η θηλυκή διάσταση της Εστίας αποτελεί τη βάση των γυναικείων θρησκευτικών κοινοτήτων. Εκεί, οι βασικές αξίες που καλλιεργούνται είναι η σιωπή και η περισυλλογή, αξίες που οδηγούν στην πόρτα προς τις κρυμμένες ψυχικές διαστάσεις.

Η φωτιά είναι σαν την ανθρώπινη σχέση, ζεσταίνει, αναζωογονεί, ζωντανεύει, αλλά είναι κι αυτή αμφίθυμη: εάν κρατήσουμε τις αποστάσεις θα ζεσταθούμε, αλλά αν πλησιάσουμε υπερβολικά θα καούμε και μπορεί να πεθάνουμε.

Τα έγραψα όλα αυτά, γιατί νιώθω να εντυπωσιάζομαι έντονα και να έχω στοιχεία μέσα μου και από τις δυο αυτές τόσο διαφορετικές και ανόμοιες θεές. Ταυτίζομαι σε σημεία μαζί τους, που και οι δυο διάλεξαν να ζουν χωρίς σύντροφο, ενώ ταυτόχρονα είμαι άνθρωπος με ακόρεστη δίψα για αγκαλιά και η κατ' εξοχήν ομορφιά της ζωής, βρίσκεται για μένα, σ' αυτά που μοιράζομαι.
Αναρωτήθηκα πολλές φορές στο παρελθόν, πώς γίνεται να έλκομαι ταυτόχρονα και με την ίδια ένταση, από τόσο αντιφατικά πρότυπα. Ενιωθα ακαταστάλλαχτη...έως ανερμάτιστη και πίεζα τον εαυτό μου να τοποθετηθεί σε μία κατεύθυνση, μια και αυτό μου φαινόταν σοβαρό.
Περνώντας τα χρόνια, κατάλαβα ότι ο άνθρωπος είναι το μεγαλύτερο χωνευτήρι των αντιφάσεων. Αρχισα να νιώθω φυσιολογική που είμαι έτσι. Δέχτηκα τις ιδιαιτερότητες τις δικές μου με επέκταση στις ιδιαιτερότητες των γύρω μου.
Δέχτηκα επίσης, ότι τα μεγάλα προβλήματα της ζωής είναι και θα μείνουν άλυτα.

Η θεά Αρτεμη

2007-02-27T13:03:00.000-08:00

Η Αρτεμη ήταν κόρη του Δία και της Λητούς. Οταν έγινε 3 χρονών, η μητέρα της την οδήγησε στον Ολυμπο για να τη δείξει στο Δία. Αυτός, μεγεμένος από την ομορφιά της, θέλησε να ικανοποιήσει όλες της τις επιθυμίες. Η Αρτεμη ζήτησε τόξο και βέλη, αγέλη κυνηγετικών σκύλων, πομπή από νύμφες και αιώνια αγνότητα.

Ως θεά του κυνηγιού, συμβολίζει την άγρια φύση. Το ελάφι, ο λαγός και το ορτύκι, με κοινό γνώρισμα τη μεγάλη ταχύτητα, το γεγονός ότι είναι άπιαστα, υπογραμμίζουν τη φευγαλέα φύση της θεάς, που αντιπροσωπεύει την ανεξαρτησία και την ελευθερία.

Για την Αρτεμη η αγνότητα αντιπροσωπεύει τη θέληση να ζει μόνη, χωρίς σύντροφο. Είναι αποφασισμένη να διατηρήσει την απόλυτη αυτονομία της.Ο άνδρας που επιλέγει γυναίκα σαν την Αρτεμη, κρύβει συνήθως μαζοχιστική επιθυμία για πόνο. Γυναίκες σαν την Αρτεμη, μπορούν να προκαλέσουν βαθύ πόνο στον άνδρα. Στην άγρια φύση, σύμβολο της οποίας είναι η θεά, επιβιώνει όποιος προλάβει και χτυπήσει πρώτος. Η Αρτεμη, χτυπάει πάντοτε πρώτη. Οι άνδρες, ιδιαίτερα σε νεαρή ηλικία, έλκονται από μια τέτοια γυναικεία μορφή, την οποία είναι αδύνατο να κατακτήσουν. Οσο πιο δύσκολη και αμφίβολη είναι, τόσο πιο γοητευτική και ελκυστική γίνεται.

Αγνότητα για την Αρτεμη, είναι να μη δοθεί, να διατηρήσει την ανεξαρτησία της απέναντι στον έξω κόσμο, που θα ήθελε να την καθυποτάξει και να την κατακτήσει. Η Αρτεμη είναι το πρωτότυπο της της διφορούμενης, της ανένταχτης προσωπικότητας. Οσο πιο μυστηριώδεις και ανένταχτοι δείχνουμε, τόσο πιο σαγηνευτικοί γινόμαστε, αφού η ελευθερία και η ανεξαρτησία μας αφοπλίζουν κυριολεκτικά τον άλλον, τον βγάζουν από την πεπατημένη.

Η Αρτεμη ενσαρκώνει την εικόνα του ανεξάρτητου και ελεύθερου θυληκού, που στοχεύει στον απόλυτο σεβασμό των προσωπικών ενδιαφερόντων. Είναι το φερέφωνο μιας υγιούς μορφής θυληκού εγωισμού.

Ενα από τα χαρακτηριστικά της Αρτεμης, είναι η απόλυτη ευστοχία της, ικανότητα που όφειλε στο γεγονός ότι οι στόχοι της, ήταν εσωτερική της υπόθεση.

Η Αρτεμη έχει "ανοσία" στον έρωτα. Δεν αποπλανάται και δε μεταφέρεται σε άγνωστα βασίλεια όπως η Περσεφόνη, ούτε ψάχνει σύντροφο όπως η Ηρα. Η Αρτεμη είναι η ενσάρκωση της φυσικής και ηθικής ακεραιότητας, το πρότυπο της αδιάφθορης και ολοκληρωμένης γυναίκας, που δε χρειάζεται βοήθεια για να προχωρήσει. Η εσωτερική σιγουριά της της δίνει τη δύναμη των καθαρών και αυτόνομων αποφάσεων.

Πού οφείλεται αυτή η σιγουριά; Οταν μικρή οδηγήθηκε στον πατέρα της Δία, αυτός της πρόσφερε αδίσταχτα την υποστήριξή του και τη δυνατότητα να αποχτήσει ό,τι ποθούσε η ψυχή της. Από εκείνη τη στιγμή έγινε ακατανίκητη. Τι σημαίνει αυτό; Η αποδοχή του κάθε ανθρώπου από αυτόν που αποτελεί σημείο αναφοράς για τα παιδικά του μάτια, είναι καθοριστική για τη μελλοντική του ασφάλεια και ανασφάλεια.

...Συνεχίζεται με τη θεά Εστία.

Οι 5 αποκαλύψεις

2007-02-22T11:16:00.001-08:00

1) Γεννήθηκα το 1964. Οι γονείς μου, φιλόλογοι και οι δύο, υπέρμετρα συντηρητικοί, είχαν αφήσει το συναίσθημά τους σε άγνωστο τόπο. Σκληρά παιδικά χρόνια, κάτω από έναν έντονο πατρικό αυταρχισμό. Για πολύ καιρό πίστευα ότι όλοι ήξεραν το ρόλο τους εκτός από εμένα, που ξέχασαν να μου τον πουν. Ενιωθα σαν ελάφι στο δάσος, αθώο και περήφανο, αλλά καταδικασμένο να γίνει λεία των ισχυρών, την πιο ευαίσθητη στιγμή του: όταν πάει να πιεί νερό.

2) Σπούδασα ιατρική, μετά από έντονες παραινέσεις του πατέρα μου και αφού αμφιταλαντεύτηκα πολύ ανάμεσα σ' αυτήν και την αστροφυσική. Αποφάσισα ότι ήθελα να γίνω παιδοψυχίατρος. Τελικά έκανα άλλη ειδικότητα και όχι την ψυχιατρική που τόσο αγαπούσα. Είναι από τα πράγματα που θα ήθελα να άλλαζα.

3)Οι σχέσεις μου με τους άντρες μακροχρόνιες, με βαθιά αλληλλεπίδραση, έντονα ερωτικές και δύσκολες. Χώρισα μετά από 10 χρόνια γάμου, τη στιγμή που κατάλαβα ότι δε μου φταίνε οι άλλοι, αλλά οι επιλογές μου. Καθρεφτίζομαι στην τωρινή μου σχέση για να βρω σε τι και πόσο άλλαξα. Νομίζω αρκετά.

4)Εχω δύο παιδιά. Η μητρότητα ήταν πάντα βαθιά μου ανάγκη. Ηξερα ότι αν δεν αποκτούσα παιδιά θα υιοθετούσα. Η σχέση με τα παιδιά μου, η ερωτική σχέση και η επαφή με τη φύση είναι οι τομείς απ' όπου αντλώ και όπου καταφεύγω.

5)Οι φίλοι μου είχαν και έχουν έντονη παρουσία στη ζωή μου. Εχω ένα ανοιχτό σπίτι, που συχνά είναι γεμάτο κόσμο. Ακουμπώ πάνω τους και ομορφαίνουν τη ζωή μου.

Αναρωτηθήκατε γιατί εξαπλώθηκε άμεσα το παιχνίδι των 5 αποκαλύψεων; Είχαμε όλοι ανάγκη να μάθουμε περισσσότερα ο ένας για τον άλλον. Είχε ωριμάσει βουβά μέσα σε όλους μας κι έτσι, όταν κάποιος ξεκίνησε, ανταποκριθήκαμε αστραπιαία.

Ευχαριστώ το Μάρκο, τη just me και τη bebelac που με έβαλαν στο παιχνίδι.

Μια και όλοι οι φίλοι έχετε γράψει, θέλω να προτείνω στον Caesar, με απόλυτο σεβασμό στην τελική του απόφαση. Εκφράζω όμως την από καιρό επιθυμία μου να μάθω κάτι γι'αυτόν.

Το βάθος

2007-02-14T11:13:00.000-08:00

Κανένας δεν μπορεί να πληγεί τόσο βαθιά,αν δε διαθέτει μεγάλο βάθος.

Εκεί που νιώθουμε ασφαλείς.

2007-02-08T11:50:00.000-08:00

Στους πολύ δικούς μας ανθρώπους, εκεί που νιώθουμε ασφαλείς, βγαίνει το πιο παιδικό, ευάλωτο ή σκληρό μας πρόσωπο, αυτό που αλλού κρύβουμε με τέχνη, επιμελώς. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι είναι καταδικασμένοι όσοι είναι δίπλα μας, να βλέπουν το χειρότερό μας κομμάτι. Μοιάζει αδύνατο να μην εκφράσουμε σ'αυτούς τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού μας, όσο κι αν προσπαθήσουμε.

Ομως, μετά σκέφτηκα, πως όσοι βλέπουν τα χειρότερα, ξέρουν και τα καλύτερά μας.
Οσους πονάμε, σ'αυτούς δινόμαστε και χωρίς αυτούς η ζωή μας φτωχαίνει.
Πάνω τους καθρεφτιζόμαστε και μαθαίνουμε τους εαυτούς μας.
Μάσα απ'την έντονη αλληλλεπίδραση μαζί τους, αναπόφευκτα αλλάζουμε.
Αλλάζοντας ο καθένας, αλλάζει σιωπηλά ο αέρας γύρω του.
Κάθε τι που ζούμε και γινόμαστε, έχει αξία συνολική, γιατί απλώνεται σαν κύμα.
Μυστικά, ο ένας νιώθει την αλλαγή και την ψυχή του άλλου, κι ας μην το ξέρει, κι ας μην το θέλει.

Μέσα σ'αυτές τις σκέψεις, διάβασα τα εξής λόγια του Γιουγκ:
Τα μεγάλα γεγονότα της παγκόσμιας ιστορίας είναι βασικά τρομερά ασήμαντα. Σημασία έχει σε τελευταία γραμμή μόνο η υποκειμενική ζωή του ξεχωριστού ατόμου. Αυτή μόνο κάνει την ιστορία, μόνο σ'αυτή λαμβάνουν πρώτα χώρα οι μεγάλες μεταβολές, και όλο το μέλλον και όλη η παγκόσμια ιστορία προέρχονται τελικά σαν τεράστιο σύνολο απ'αυτές τις κρυφές πηγές του ξεχωριστού ατόμου. Με τη βαθύτερη ιδιωτική και υποκειμενική μας ζωή δεν υποφέρουμε μόνο την εποχή μας, αλλά και τη δημιουργούμε. Η εποχή μας-είμαστε εμεις!

Με λίγα λόγια

2007-01-30T12:26:00.000-08:00

Ο τρόπος που εμφανιζόμαστε, είναι ο τρόπος που υπάρχουμε.

Tαξίδι με σκοπό τη μεταμόρφωση.

2007-01-18T12:20:00.000-08:00

Είδα χτες την ταινία : ημερολόγια μοτοσυκλέτας. Αναφέρεται στο ταξίδι που έκανε ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα με ένα φίλο του, διασχίζοντας τη Λατινική Αμερική, με σκοπό το ...ταξίδι.

Το ταξίδι είναι η φοβερή δίψα της ψυχής μου. Η άμεση και απρόβλεπτη εμπειρία. Η συνάντηση με τόπους και ανθρώπους. Το κοίταγμα στα μάτια με ανθρώπους διαφορετικούς, παράξενους, αμίλητους απο κάθε γωνιά της γης. Κάθε στόχος και προορισμός επαναπροσδιορίζεται συνέχεια, γιατί τίποτε δε μένει στατικό σ' αυτόν που ταξιδεύει. Ολα αλλάζουν γιατί τα διαπερνά η αναπάντεχη και αγωνιώδης εμπειρία του καινούργιου και...ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΝΟΝΤΑΙ.

Μαζί τους μεταμορφωνόμαστε κι εμείς σε κάτι που υπήρχε μέσα μας εν δυνάμει και υπήρχε η πιθανότητα να μην το μαθαίναμε ποτέ αν δεν ξεκινούσαμε το μεγάλο ταξίδι. Κι αν για κάτι νιώθω παράπονο, είναι που ο θάνατος σταματά την εμφάνιση κι άλλων εν δυνάμει εκφράσεων του εαυτού μας, σταματά την εξέλιξη που εξ ορισμού δεν τελειώνει ποτέ.

Σε κάθε τώρα θέλω να ταξιδεύω ασύστολα, με ορμή, με καταιγίδα, με σιωπή, με ενόραση, με αντίληψη, με εγρήγορση, να τολμώ, να αισθάνομαι, να λιώνω, να ανασυντίθεμαι...να ζω με όλη μου τη δύναμη και με όλους σας παρέα.

Υποκειμενική πραγματικότητα

2007-01-10T11:02:00.000-08:00

Ξεκινώντας, καλή και δημιουργική χρονιά σε όλους! Επίσης ζεστή και μαγική!
Πέρασα πολύ ωραία, ξεκουράστηκα, είδα φίλους, χάρηκα το σπίτι και τα παιδιά μου, ταξίδεψα...τα έκανα όλα!

Με απασχόλησε το πόσο ο καθένας βλέπει τη ζωή και τους άλλους με τον εντελώς προσωπικό του τρόπο. Είναι σα να ζούμε σε παράλληλα σύμπαντα, σα να μιλάμε κινέζικα ο ένας στον άλλον.

Αναρωτιέμαι αν υπάρχει το πιο αντικειμενικό, πώς μπορεί κανείς να το προσεγγίσει. Αν μαθαίνοντας και θεραπεύοντας τον εαυτό μας απ' τις πληγές του, πετυχαίνουμε ένα πιο πλατύ και ελεύθερο πεδίο όρασης.

Αν πρέπει να πω μια τεχνική, θα πω να αδιαφορήσουμε για το καλό ή το κακό, το ηθικό ή το ανήθικο, το σωστό ή το λάθος και να δούμε όλα και όλους μέσα απ' το συναίσθημα. Εχει σημασία, αφού δεν μπορούμε να δούμε με τα μάτια ενός άλλου, να αφεθούμε να μας αγγίξει το ιδιαίτερο χρώμα της ψυχής του που μόνο αυτόν αντιπροσωπεύει η συγκεκριμένη απόχρωση.
Το να κατατάσσουμε τους ανθρώπους σε κατηγορίες είναι στείρο, απέλπιδο, αποξενωτικό,...

Η διάκριση που δίνει η διαίσθηση είναι που μας φωτίζει και αφυπνίζει κομμάτια του εαυτού μας μέχρι τότε απολιθωμένα. Κερδίζουμε στιγμές του άλλου, ένα φευγαλέο του βλέμμα, το feeling της μοναδικότητάς του. Τα έχουμε κι ας μην τον έχουμε.

Τελικά, ΤΟ ΡΙΣΚΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΟΝΑΣ ΓΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΖΩΗ.
Ο ΦΟΒΟΣ ΝΑ ΕΚΤΕΘΟΥΜΕ, Ο ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ, ΟΔΗΓΕΙ ΣΕ ΨΕΥΤΙΚΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ, ΣΕ ΚΕΝΑ ΦΑΙΝΕΣΘΑΙ ΚΑΙ ΣΕ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ.

Τέλος, αν επικεντρωθούμε στα σημαντικά, αν κοιτάμε τη ζωή με εξέλιξη και προοπτική, αν έχουμε την εγρήγορση να αποποιούμαστε το φόβο, να απολαμβάνουμε, να νιώθουμε μέθη μέσα απ' τον παλμό της ζωής, να θυμόμαστε το Διόνυσο...νομίζω η πραγματικότητά μας θα χωρέσει λιγη αντικειμενικότητα.

Θα ήθελα, οποιος έχει τη διάθεση να γράψει σχόλιο, αν θέλει, να γράψει το χρώμα που νιώθει ότι εκπέμπει η ψυχή του.

Καλές γιορτές!

2006-12-11T05:30:00.000-08:00

Αυτές οι μέρες είναι πάντα γεμάτες καλεσμένους, επισκέψεις, ταξίδια...Ετσι λοιπόν, θ'αργήσω να ξαναγράψω γιατί νιώθω ότι θέλω να απορροφηθώ απ' όλ' αυτά και απ' την αμεσότητα της επικοινωνίας.
Αν κάποιος απ' τους αγαπημένους φίλους που συνομιλούμε πίσω απ' την οθόνη, θέλει να πιούμε καφέ και να πούμε τις ευχές από κοντά, θα χαρώ πολύ. Αφήστε το τηλέφωνό σας στο e-mail μου.
Εύχομαι σε όλους να περάσετε όμορφα. Θα σας διαβάζω και θα σας σχολιάζω όποτε μπορώ.
ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ!!!!!!!!!

Οι φίλοι μου

2006-12-05T11:37:00.000-08:00

Οι φίλοι μου, έγιναν πραγματικοί φίλοι μου, όταν άρχισα να απολαμβάνω τις στιγμές της μοναξιάς μου. Οταν άρχισα να τις αποζητώ και να τις νιώθω σαν δημιουργικές και απαραίτητες ώρες. Οταν πήγαινα μόνη μου στο αγαπημένο μου cafe μπροστά στη θάλασσα, διάβαζα το βιβλίο μου, κοίταζα τα κύματα και τα πλοία και ταξίδευα μαζί τους.

Οταν έμαθα ότι κάθε φάση πένθους και μελαγχολίας που έρχεται πρέπει να βιωθεί μέχρι τέλους και όχι να απωθηθεί βάζοντας σπασμωδικά στη θέση της ανθρώπινες παρουσίες για να ξεχαστώ. Τότε, μέσα στην αυτάρκειά μου, έμαθα να δέχομαι καλύτερα τη βοήθειά τους και να νιώθω περισσότερη χαρά με την επικοινωνία μας.

Παρακολουθώ τις ζωές τους ολ'αυτά τα χρόνια με ένα ενδιαφέρον που με κάνει να ταυτίζομαι μαζί τους. Με κάνει να ξέρω πώς νιώθουν. Στιγμές αγαπημένες, που άξιζαν να μοιραστούν.

Οσο πιο πολύ γνωρίζω τους ανθρώπους-και τον εαυτό μου, όσο πιο πολύ τους ακούω-που το κάνω συχνά λόγω της δουλειάς μου, όσο πιο πολύ σας διαβάζω, καταλαβαίνω ότι το πρόβλημα όλων των ανθρώπων πίσω απ'τα διαφορετικά λόγια, μεταφράζεται σε δυο-τρεις προτάσεις που ηχούν μέσα σε όλους μας. Οταν το συνειδητοποίησα αυτό, σταμάτησα να νιώθω μοναξιά.

Αν λυπάμαι για κάτι γυρίζοντας πίσω, είναι οι στιγμές που δεν είχα επιείκεια και κατανόηση.

Ενα όνειρο που τρίζει

2006-11-28T12:26:00.000-08:00

Τραγουδούσα σιωπηλά σήμερα αυτό το στίχο του Σαββόπουλου: ζούμε μέσα σ'ένα όνειρο που τρίζει...και θυμήθηκα για άλλη μια φορά τον παραλογισμό της λογικής.

Αφιερώνω σήμερα τις σκέψεις μου:

στη ζωή που περνά
στο χρόνο που χάνεται
στη νεότητα που μαραίνεται
στις αντιστάσεις που καταρρέουν
στη δίψα που μένει ασίγαστη
στα θέλω που αλλιώς ξεκίνησαν
στην απύθμενη κούραση
στη λαχτάρα για έκσταση και ζωή

Θέλω να μπορέσω

να πω τα ανείπωτα λόγια χιλιάδων αισθήσεων
να ζήσω τα φοβισμένα συναισθήματα χιλιάδων δακρύων
να αγαπήσω σκιές και αδυναμίες χιλιάδων αντιστάσεων
να ονειρευτώ και να αισθανθώ ΕΓΩ δυνατά και σε πλήρη εκδίπλωση
να κοιτάζω με τα μάτια ανοιχτά, να πατώ σε στέρεα πόδια

και γνωρίζοντας ότι:

η αυτοσυνειδησία μου είναι ο αυτοπεριορισμός μου,
να τον υπερβώ και να βγω στην παγκόσμια ψυχή.

Μέρος 2ο

2006-11-23T12:23:00.000-08:00

Για κάποιο λόγο σε εμπιστεύομαι. Είσαι κομμάτι του ταξιδιού μου. Οσο μου αποκαλύπτεσαι, μαθαίνω περισσότερα για τον εαυτό μου. Οταν είμαστε μαζί πλέω σε μια θάλασσα χωρίς όρια, ανακατεύομαι με την ύπαρξή σου και αλλάζω. Η πληροφορία σου είναι ενσωματωμένη στα κύτταρά μου.
Χαίρομαι που σου άνοιξα την πόρτα της ψυχής μου και αφέθηκα στο βλεμμα σου, παρ΄ό,τι πολλές φορές πόνεσα απ' την αδιέξοδη σχέση μας. Χαίρομαι γιατί έμαθα και έζησα κάτι παραπάνω και ερωτεύτηκα δυνατά, με όλη την ένταση, το πάθος, την αγωνία και το φόβο να σε χάσω....

ΑΣ ΜΟΥ ΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΧΑΝΟΝΤΑΙ ΔΥΟ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΕΡΘΕΙ ΤΟΣΟ ΚΟΝΤΑ.

ΣΕ ΠΟΙΟ ΒΩΜΟ ΘΥΣΙΑΖΟΥΜΕ ΤΟ ΠΟΛΥΤΙΜΟΤΕΡΟ ΠΟΥ ΖΗΣΑΜΕ, ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΠΟΙΟΥ ΘΕΟΥ.

ΠΟΝΑΩ ΓΙΑ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΚΠΛΗΡΩΘΗΚΕ.

ΝΙΩΘΩ ΠΩΣ ΑΦΗΣΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ ΕΔΩ ΚΙ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΔΕ ΜΟΥ ΕΜΕΙΝΕ ΚΑΡΔΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΩ.

ΓΙΑΤΙ ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟΣΟ ΑΔΥΣΩΠΗΤΗ Η ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΣ ΕΠΙΛΟΓΗΣ.

ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΑ ΤΑ ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ.

ΕΝΑ ΘΕΛΩ: ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ.

ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΑ ΤΟΥΤΟ...ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!

Πέρα από κάθε εκλογίκευση ή μεταγενέστερη διαχείριση των συναισθημάτων μου, ένιωθα ανάγκη να εκφράσω εδώ αυτές τις σκέψεις, με την κρυφή ελπίδα να αποδυναμωθούν.

Aποσπάσματα από γράμματα σ'έναν αγαπημένο(μέρος 1ο)

2006-11-20T12:40:00.000-08:00

Μ'αρέσει που σου δίνομαι. Που δίνομαι σέσένα. Αυτό που έχω το νιώθεις και σ'αγγίζει, γιατί είναι συγγενικό. Αυτό που μου επιστρέφεις με συμπληρώνει.
Χαίρομαι που στέκομαι σ'αυτό το κομμάτι της ζωής μου πλάι σου και αφήνομαι να με διαπερνά ο κυματισμός σου. Συγκινούμαι όταν σε αγγίζω, όταν σε κοιτώ, όταν σε αισθάνομαι.
Θέλω να κολυμπήσω δίπλα σου χωρίς να χαθώ, χωρίς να σε ταράξω. Θέλω να πάρεις το πιο γλυκό κομμάτι μου. Να στο περάσω μεσ' απ' τα μάτια μου μια στιγμή άχρονη. Ν' αφήσω ένα ζεστό αποτύπωμα στην ψυχή σου με χρώμα μάλλον γαλαζοπράσινο.
Αυτόν τον καιρό συνοδεύω την ανάσα σου. Θέλω η παρουσία μου να είναι σα χάδι. Μια ζωντανή και ζωηρή πατουσίτσα που γλυκαίνει τη ζωή σου.
Ο,τι ομορφαίνει τη ζωή, ό,τι την πλουτίζει, ό,τι αντιστέκεται στη φθορά και το θάνατο, είναι οι στιγμές αγάπης και ένωσης. Οταν νιώθουμε ότι η ατομικότητά μας πλαταίνει και μπορεί και θέλει να χωρέσει αυτόν που ξεχώρισε η καρδιά μας.
Φυσάω το φιλί μου μέσα σου. Να το γευτείς, να το καταπιείς. Να μείνει σα μικρή, αλλά παντοτινή κουκκίδα. Αυτό θέλω. Να διαρκέσει στο χρόνο, ακόμα κι αν εμείς χαθούμε. Να είναι ένα απ' τα άφθαρτα κομμάτια μας. Η εικόνα σου, το φιλί σου, η αίσθησή σου.

Φάουστ

2006-11-15T09:34:00.000-08:00

Σήμερα, αναστατωμένη αρκετά από έντονα αμφιθυμικά συναισθήματα και αποφάσεις που δε λένε να κατασταλάξουν, από μπερδεμένα και συγκρουόμενα θέλω και ανάγκες που ζητούν να καλυφθούν, θυμήθηκα το Φάουστ και σας γράφω ένα απόσπασμα.

Φάουστ
Αφοσιώνομαι στη ζάλη, στην πιο οδυνηρή ηδονή,
στο ερωτικό μίσος, στη θλίψη που δροσίζει.
Το πάθος μου, γιατρεμένο απ' την ορμή της γνώσης,
δεν πρέπει στο μέλλον κα κλεισθεί μπροστά σε κανένα πόνο
κι ο,τι στην ανθρωπότητα όλη είναι δοσμένο,
θέλω μέσα στα μύχια της ψυχής μου εγώ να απολαύσω.
Με το πνεύμα μου τα πιο ψηλά και τα πιο βαθιά ν'αδράξω,
τα καλά της και τους πόνους της στο στήθος να στοιβάξω,
κι έτσι το είναι μου εγώ να το πλατύνω ως το δικό της,
κι όπως αυτή, στο τέλος κι εγώ συντρίμμι να γενώ.

Μεφιστοφελής
Ω, πίστεψε εμένα, που κάμποσες χιλιάδες χρόνια,
αυτήν τη σκληρή τροφή μασσώ,
ότι απ'την κούνια ως το νεκροκρέββατο
κανένας άνθρωπος δε χωνεύει το παλιό ξυνό προζύμι!
Πίστεψε έναν από εμάς τα πνεύματα, αυτό το όλον
είναι μονον για ένα Θεό καμωμένο!
Αυτός αναπαύεται σε αιώνια μέσα λάμψη,
εμάς μας έρριξε στο σκοτάδι,
και για σας αξίζουν μόνον η μέρα και η νύχτα.

Φάουστ
Ομως εγώ θέλω!

Επικοινωνώντας

2006-11-10T11:26:00.000-08:00

Το μεσημέρι πήγα για μπάνιο. Ξαπλωμένη χαλαρά κάτω απ'το φθινοπωρινό ήλιο, συνειδητοποίησα ότι μου είναι πολύ ευχάριστο να διαβάζω τα post σας, έχω αρκετή έμπνευση να σας σχολιάζω, αλλά καθόλου έμπνευση να γράψω ένα δικό μου post. Aυτό που με κινητοποιεί είναι το ερέθισμα που μου δίνετε.
Σκέφτηκα επίσης πόσο απαραίτητο μου ήταν πάντα να κοιτάζω στα μάτια το συνομιλητή μου, θεωρώντας ότι έτσι δύσκολα θα πέσω έξω στην εκτίμησή μου.
Αυτό το λίγο διάστημα που συνομιλώ μαζί σας, χωρίς να βλέπω τα μάτια σας ή να ακούω τη χροιά της φωνής σας, ανακαλύπτω ότι υπάρχει μια κρυμμένη γοητεία σ' αυτή την επικοινωνία πίσω απ'τη σιωπή της οθόνης.
Πίσω απ'την οθόνη νιώθει κανείς ότι δεν απειλείται, ότι δεν εκτίθεται σημαντικά. Ετσι ίσως να εκφράζει στοιχεία των σκέψεων ή των συναισθημάτων του που δύσκολα έως ποτέ θα εξέφραζε σε αγνώστους.
Ετσι λοιπόν, αν βρισκόμουν μαζί σας σε μια κοινωνική εκδήλωση, είναι σχεδόν βέβαιο ότι κουβέντα δε θα ανταλλάσσαμε πέρα απ'τα τετριμμένα. Κρυμμένοι τότε πίσω από άλλες μάσκες (και όχι της οθόνης), νομίζω δε θα πλησιάζαμε ο ένας τον άλλον.

Αρα, για άλλη μια φορά λέω στον εαυτό μου να είναι ανοιχτός στο καινούργιο και να τολμα. Να προσπερνά κάθε στείρα προκατάληψη.

Αυτό που απομένει

2006-11-05T11:51:00.000-08:00

Το έργο της όρασης έγινε.
Τώρα κάνε το έργο της καρδιάς
στις εικόνες που'ναι φυλακισμένες μέσα σου.
Γιατί εσύ τις κατέκτησες, αλλά τώρα δεν τις γνωρίζεις.

Rilke

Ολομόναχοι μαζί

2006-11-04T02:57:00.000-08:00

Είναι μακρινή η στιγμή που είδα τον κόσμο έρημο τοπίο. Ανθρωποι φυτρωμένοι στην καυτή άμμο. Η ιστορία να πατά ανελέητα στα κεφάλια μας με μόνο σκοπό της να γραφτεί, καταπίνοντας αδιάκριτα τις μικρές προσωπικές μας ιστορίες.
Υπάρχουν όμορφα κομμάτια στη ζωή, τα ξέρουμε όλοι.
Ενα απ' αυτά είναι να είμαστε και να νιώθουμε συνοδοιπόροι.
Ετσι κι αλλιώς-απ' τη φύση του κόσμου-είμαστε ολομόναχοι.
Ας είμαστε ολομόναχοι μαζί!

Υ.Γ. Δανείστηκα τον τίτλο από ταινία του Κιμ Κι Ντουκ.

χωρίς τίτλο

2006-10-27T04:51:00.000-07:00

Επειδή ο,τι συμβαίνει ποτέ πια δε θα συμβεί
και επειδή ο,τι έχει συμβεί ατελεύτητα συμβαίνει,
πάλι είμαστε όπως ήμασταν,
τα πάντα μέσα μας έχουν αλλάξει.

Γιατί "Αίσθησις"

2006-10-22T06:47:00.000-07:00

Γιατί μας αγγίζει μόνο ό,τι προκαλεί αίσθηση. Το έντονο ή απαλό, το βαθύ, το τρυφερό, το γλυκό, το καινούργιο, το ζωντανό. Αλλά και το απρόβλεπτο, το αναπάντεχο, το αγωνιώδες, το άμεσο. Όλα όσα προκαλούν αλλαγή και έμπνευση. Όσα ξυπνούν την ψυχή και τη βγάζουν απ' το χλιαρό και αδίαφορο της ελαφρότητας και της αδράνειας.
Μ' αρέσει ό,τι τεντώνει τις αισθήσεις, μας βγάζει στο διάστημα και μας κάνει να τολμούμε να διαιστανθούμε την επιθυμία μας, να αδράξουμε την ανάγκη μας.
Ό,τι μας κάνει ακροβάτες.
Ό,τι δίνει νόημα στις στιγμές και μας κάνει να ζούμε το παρόν μ' έναν ανεπανάληπτο τρόπο.